ਮੈਨੀਫੈਸਟੇਸ਼ਨ ਮਾਸਟਰੀ

ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹਾਂ। ਸਾਡੀ ਹਕੀਕਤ ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਰਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਹੀ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੇ ਗੁਲਾਮ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹਰ ਪਲ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲਿਖਣ ਦੀ ਅਸੀਮ ਤਾਕਤ ਹੈ।

ਸਭ ਕੁਝ ਊਰਜਾ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵੀ ਲਗਾਤਾਰ ਊਰਜਾ ਦੀਆਂ ਤਰੰਗਾਂ (Vibrations) ਛੱਡਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਚੁੰਬਕ ਲੋਹੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੀ ਊਰਜਾ ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ, ਹਾਲਾਤਾਂ ਅਤੇ ਮੌਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ।

ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਵੇਟਰ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਆਰਡਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਖੁਦ ਭੰਬਲਭੂਸੇ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸਹੀ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਧਿਆਨ ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੀਫੈਸਟੇਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਸਾਡੇ ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਗਿਆਨਕ ਫਿਲਟਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਟੀਚੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ RAS ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮੌਜੂਦ ਉਹਨਾਂ ਮੌਕਿਆਂ ਅਤੇ ਸਰੋਤਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।

ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਮਤਲਬ ਖਿਲਾਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਸਨੂੰ ਲੇਜ਼ਰ (Laser) ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਖਾਸ ਅਤੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ। ਜਦੋਂ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਇਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ' ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਉਸਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਟੀਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਕਾਗਜ਼ 'ਤੇ ਲਿਖਣਾ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਟੀਚਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਡੂੰਘੀ ਭਾਵਨਾ (ਖੁਸ਼ੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ) ਜੋੜਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਨ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਤੱਕ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।

ਯਕੀਨ ਉਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬਾਲਣ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਹਕੀਕਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੰਗ 'ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਸ਼ੱਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਪੂਰਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੀ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਚਮਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਵੀ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਵਿਚਾਰ (ਜਿਵੇਂ 'ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ', ਜਾਂ 'ਮੈਂ ਇਸਦੇ ਕਾਬਲ ਨਹੀਂ') ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਡਾ ਸੀਮਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ। ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਦੇ ਆਸਾਨ ਤਰੀਕੇ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।

ਅਸੀਂ ਨਵੀਆਂ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਆਦਤਾਂ (Affirmations), ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਵਚੇਤਨ ਮਨ (Subconscious mind) ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਨਵੇਂ ਸੁਨੇਹੇ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਡਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੜ੍ਹੋਂ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।

ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਪੰਜਾਬੀ, ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਨਸਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਹੜੀ 'ਭਾਵਨਾ' (Vibration) ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਅੰਦਰੋਂ ਅਮੀਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਸਾਨੂੰ ਉਹੀ ਹਾਲਾਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸਹੀ ਕਲਪਨਾ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਹੁਣੇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਣਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੰਗ, ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ 'ਭਾਵਨਾਵਾਂ' ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਸੁਨਹਿਰੇ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਬਲੂਪ੍ਰਿੰਟ (Blueprint) ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਉਣਾ, ਸੋਚਣਾ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਜਿਵੇਂ ਸਾਡਾ ਸੁਪਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਡੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਟੀਚੇ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਨਤੀਜੇ ਜਲਦੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਉਹ ਕਦਮ ਜਾਂ ਕੰਮ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਵਾਜ਼ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ 'ਤੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਕੋਈ ਥਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਬੋਝਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਕਦਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਮੰਜ਼ਿਲ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ।

ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਡਰ ਅਤੇ ਜ਼ਿੱਦ ਨਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ। ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਵਹਾਅ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ ਸਹੀ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਸਹੀ ਐਕਸ਼ਨ ਲੈਣਾ।

ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਅਕਸਰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਦਿਸਣ ਵਾਲੇ ਨੰਬਰਾਂ (ਜਿਵੇਂ 11:11), ਅਚਾਨਕ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ, ਜਾਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਹਿਸਾਸ (Gut feeling) ਰਾਹੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਬਸ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮਨ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਪੂਰਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦੇ। ਡਰ ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਦਾ ਇੱਕ ਝੂਠਾ ਭਰਮ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਐਕਸ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਤੋੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮੌਕਾ ਸਾਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ੱਕ ਜਾਂ ਡਰ ਕਾਰਨ ਉਸਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਸਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨਾ ਸਾਡਾ ਫਰਜ਼ ਬਣਦਾ ਹੈ।

ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲਤਾ ਨਾਮ ਦੀ ਕੋਈ ਅੰਤਿਮ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਹਰ ਝਟਕਾ ਜਾਂ ਨਾਕਾਮੀ ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਸਿਖਾਉਣ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਹੋਰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸਬਕ ਵਜੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਇਕਸਾਰਤਾ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਰੱਖਣਾ। ਜਿਵੇਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਬੂਟਾ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਸੁਪਨੇ ਸਾਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਵਹਾਅ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨਾਲ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਲੜਨਾ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਊਰਜਾ ਬਚਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਤਣਾਅ ਦੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਟੀਚੇ ਵੱਲ ਵੱਧਦੇ ਹਾਂ।

ਛੱਡ ਦੇਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ 'ਨਤੀਜੇ ਦੇ ਮੋਹ' ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਔਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇਣ ਲਈ ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

ਕਿਉਂਕਿ 'ਕਿਵੇਂ' ਅਤੇ 'ਕਦੋਂ' ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦਾ ਵਿਭਾਗ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸ਼ੱਕ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਡੀ ਮੈਨੀਫੈਸਟੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਸਿਰਫ਼ 'ਕੀ' ਮੰਗਣਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਸਾਡੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਹਾਲਾਤ ਭਾਵੇਂ ਡਰਾਉਣੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਆਰਾਮ ਖੇਤਰ (Comfort zone) ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਛਾਲ ਮਾਰਨ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਉਹ ਰਹੱਸਮਈ ਇਤਫ਼ਾਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵਾਪਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਹੀ ਫ਼ੋਨ ਆ ਜਾਣਾ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪੱਕਾ ਸਬੂਤ ਹਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।

ਸਾਡੀ ਸਾਰੀ ਸਿਰਜਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਿਰਫ਼ 'ਇਸੇ ਪਲ' ਵਿੱਚ ਹੈ। ਅਤੀਤ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਅਜੇ ਆਇਆ ਨਹੀਂ। ਵਰਤਮਾਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕਤਾ ਹੀ ਸਾਡੇ ਵਧੀਆ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੀਂਹ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।

ਖੁਸ਼ੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਵਾਈਬ੍ਰੇਸ਼ਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮੈਨੀਫੈਸਟੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੋਝ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇੱਕ ਖੇਡ ਵਾਂਗ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਫ਼ਰ ਦਾ ਪੂਰਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਅਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਕਈ ਵਾਰ ਅਸੀਂ ਮੰਗ ਤਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਅਸਲ ਕਾਬਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਸਾਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਵੱਡੇ ਟੀਚੇ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਪੱਕਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਸਹੀ ਅਤੇ ਤੈਅ ਸਮਾਂ (Divine Timing) ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਧੀਰਜ ਰੱਖਣਾ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਯੋਜਨਾ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਭਰੋਸਾ ਹੈ।

ਮੰਜ਼ਿਲ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ'। ਇਹ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਦਾ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਅਡੋਲ ਰਹਿਣਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

ਸਮਰਪਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹਾਰ ਮੰਨਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਸਾਡੀ ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਤੀਜਾ ਉਸ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਹੈ।

ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਟੀਚਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਨਵੀਂ ਸਿਰਜਣਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਲਗਾਤਾਰ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਅਸੀਮਤ ਊਰਜਾ ਹਾਂ ਜੋ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜਿਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਰ ਪਲ ਇੱਕ ਜਾਗਰੂਕ ਸਿਰਜਣਹਾਰ (Conscious Creator) ਵਜੋਂ ਬਤੀਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।